جستجو
Menu

دارت

ورزش دارت ورزش ساده ای است ولی این کافی نیست که فقط وسط تخته دارت را هدف قرار دهیم و پرتاب کنیم، بلکه تخته دارت 62 قسمت برای امتیاز دارد که هر کدام به نوبه خود از حساسیت بالایی برخوردار است. این ورزش را پیر تا جوان ، چه پسر په دختر وحتی معلولین و جانبازان ویا ناشنوایان می توانند به عنوان یک حرفه، یک ورزش ویا حتی یک تفریح سالم با خیالی آسوده وبرای رفع استرس انجام دهند. بیشتر ورزشها علاوه بر فضای زیاد نیز به امکانات گران و یا در ورزشهای دسته جمعی نیاز به جمع آوری نفرات است ولی تمرین دارت را می توان در فضای بسیار کم و سه عدد دارت و یک تخته دارت و با حداقل یک نفر یا حد اکثر نفرات انجام داد. فضای در نظر گرفته شده برای دارت فضایی بسیار جزئی است. ( حدود 1*3 متر )


اندازه های قانونی نصب تخته و فاصله تا تخته دارت

فاصله طولی مرکز تخته دارت از زمین 173 سانتیمتر و فاصله برای پرتاب 237 سانتیمتر می باشد به عبارت دیگر بعد از نصب تخته دارت فاصله متر از مرکز تخته دارت تا محل استقرار باید 293 سانتیمتر باشد.

دارت از چهار قسمت تشکیل شده

  • فلایت ( Flight )
  • شافت ( Shaft )
  • بارل ( Barrel )
  • تیپ یا نوک ( Tip or point )

 

نوک، بارل، شافت، و فلایت هرکدام انواع گوناگون ومختلف دارند وهر فرد می تواند دارتی را که مورد علاقه اش است و با آن راحت تر است تهیه و استفاده کند.

شکل صحیح هدف گیری و پرتاب

برای پرتاب دارت اگر با دست راست پرتاب می کنید پای راست را جلو بگذارید و اگر با دست چپ، پای چب جلو قرار می گیرد. هیچگونه احتیاجی به قدرت یا سرعت ندارید اما در عوض دقت لازم است. در بین بازیکنان حرفه ای هر فرد به طرز دلخواه و هر طوری که راحت تر است دارت را می گیرد، ولی متداول آن را در متن زیر می بینید

  • با بند اول انگشت اشاره تعادل دارت را پیدا کنید
  • با شکم انگشت شصت دارت را مهار کنید
  • با انگشت وسط انگشت های دیگر را پشتیبانی کنید

 

امتیازات و قواعد آن

تخته دارت به صورتی طراحی شده است که دایره آن را به صورت قسمت های مثلثی که به وسیله میله فلزی از هم جدا شده است در آمده. البته اگر به شکل توجه کنید خواهید دید که که میله فلزی علاوه بر درست کردن این مثلث ها تخته دارت را به چهار قسمت مجزا تفکیک کرده، اگر دارت شما در بین دو میله اول خورده باشد عدد شما در 2 ضرب میشود (Double Ring) و اگر در بین دو میله دوم خورده باشد عدد شما در 3 ضرب خواهد شد (Triple Ring) و اگر در بین میله سوم باشد که معمولا به رنگ روشن است بخورد (BULL) امتیاز شما 25 واگر در بین میله آخر به عبارتی مرکز قرار گیرد (DUBLLE BULL) نمره شما 50 خواهد بود و اگر دارت شما داخل این میله ها نباشد عددی که روی آن است به تنهایی در نظر گرفته می شود ( Single Ring)، چنانچه پرتاب شما خارج از محیط مشخص شده باشد امتیازی برای شما در نظر گرفته نخواهد شد.


حال هر مثلث عدد خود رادارد، و با پرتاب سه دارت در مجموع اعداد محاسبه می گردد، لازم به ذکر است هر سه پرتاب شما را یک راند گویند. و در آخر شخصی برنده است که به امتیاز در نظر گرفته شده زودتر از دیگران دست پیدا کند.

قواعد مشترک در تمام بازی ها

دارت بازی های مختلفی دارد که هرکدام جذابیت خاصی بر خوردار است.

  • هر بازیکن در یک نوبت گردشی با انداختن سه دارت در هر نوبت (راند) بازی می کند
  • هر بازیکن یک دارت را در شروع بازی برای مشخص شدن نفر آغاز کننده بازی پرتاب می کند
  • امتیازات بدست آمده بر مبنای امتیازی است که برای هر ناحیه در نظر گرفته شده است، نه بر مبنای رنگ آن
  • در صورت افتادن دارتاز تخته دارت (اگرچه به عدد یا منطقه مربوطه خورده باشد) امتیازی برای آن پرتاب در نظر گرفته نمی شود

محبوب ترین بازی ها

  1. 301 دبل شروع و دبل پایان
    • ابتدا با پرتاب یک تیر دارت توسط هر بازیکن به مرکز تخته و نزدیک تر بودن دارت شروع کننده به مرکز تخته دارت , بازی شروع می گردد . هر بازیکن باید بازی خود را با گرفتن یک امتیاز Double شروع کند. . امتیازات هر بازیکن با کسر شدن امتیاز بدست آمده از یک نوبت بازی، از 301 امتیاز محسوب می شود. هنگامی یک بازیکن برنده بازی است که امتیازش در طول بازی دقیقا به صفر برسد ونیز آخرین امتیازش را به صورت Double کسب کرده باشد. لازم به ذکر است که در صورت کسب امتیاز بالاتر از عدد مورد نیاز , امتیاز بازیکن باست ( Bust ) گردیده و پس از پرتاب حریف می تواند مجدداً نسبت به فینیش نمودن آن لگ ( Leg ) اقدام نماید .
  2. 501 دبل پایان
    • همانند 301 بازی می شود فقط با این تفاوت که بازیکن لازم نیست بازی خود را با گرفتن امتیاز Double آغاز کند. برای بازی های تیمی ممکن است عدد شروع از 601 یا حتی بیشتر بسته به تعداد بازیکن شروع شود. CRICKET : تنها اعدادی که در این نوع بازی محسوب می شوند: 20،19،18،17،16،15 والبته Bull است. هدف این است که بتوانیم هرکدام از این امتیازات را سه بار کسب کنیم و اصطلاحا آنها را ببندیم بعد از اینکه عددی بسته شد، در صورتی که حریف هنوز آن عدد را نبسته باشد میتوان از آن امتیاز کسب کرد. Double و Triple به ترتیب همان دو سه برابر امتیاز خود را دارند.

واضح است که تمامی ما از ابتدای آشنایی با این ورزش همیشه دغدغه یافتن و فرا گیری اصول و نکات صحیح پرتاب و رموز مربوط به آن را داشته وداریم . صرف نظر از تجارب بسیار آموزنده شخصی و تبادل آنها میان دوستان که در حال حاضر درایران ازعمده ترین منابع آموزشی در این زمینه بشمار می روند و معدود فیلم های مسابقات خارجی که کمکی شایان در رشد این ورزش در بین علاقه مندان نموده است، تالیفات و ترجمه های مبتنی بر اصول علمی از نیازهای اولیه و اساسی این ورزش در حال رشد در ایران به حساب می آید که متاسفانه تا كنون از طرف متولیان رسمی این رشته از نظر دور مانده است. لذا بر آن شدم که آغاز گر حرکتی در جهت تجهیز علمی دوستداران و علاقه مندان ورزش دارت گردم و امیدوارم در آینده با همت دوستان و یاری ایشان مجموعه ای کامل و متنوع از مباحث علمی مکتوب در زمینه این ورزش فراهم گردد. مقاله حاضر يكي از سه مقاله ای است که توسط karlhinz zochling پرتاب گر حرفه ای اتریشی با عنوان" چگونه پرتاب کنیم؟"نگاشته شده است و حاوی نکات ارزشمندی است که مطالعه آن برای دوستان عزیزم خالی از فایده نخواهد بود.امیدوارم در فضای مساعدی که صرفا به همت شخصی دوستان بوجود آمده فرصت رشد بیشتری برای ورزش محبوبمان فراهم شود.


شانه

این تنها نقطه ایی است که در تمام مراحل تغییر مکان نمی دهد. بدن شما نباید در هنگام پرتاب حرکت کند (این یک نباید است). عمل پرتاب را فقط بازوی شما انجام می دهد


آرنج

در هنگام عقب بردن دارت در جای خود باقی می ماند، ولی در هنگام شتاب دادن به بالا حرکت می کند. این موضوع بسیار جالب است، زیرا ممکن است شنیده باشید که آرنج در هنگام پرتاب باید ثابت بماند. این توصیه کاملاً اشتباه است. حتماً انیمیشن را نگاه کنید: آرنجِ ثابت، شما را وادار می کند تا دارت را زودتر رها کنید. این تفاوت مانند هدف گیری بین یک هفت تیر و یک تفنگ می باشد. لوله طویل تفنگ هدف گیری را دقیق تر می کند. چنین چیزی هم در مورد آرنج و مسیر دارت هم صدق می کند، یعنی آرنج باید در مراحل پرتاب به بالا بیاید تا دارت را در مسیرخود نگاه دارد. همچنین دست بعد از پرتاب در مسیر دارت قرار می گیرد. این روش، رها کردن را آسان تر می کند، زیرا دیگر نیازی نیست که دقیقاً نقطه رها کردن دقیقی داشته باشیم. مهم نیست که آن را قدری بکشید، زیرا به هر حال دارت در مسیر خوبی پرواز خواهد نمود


مچ

حرکت مچ غالباً بحث انگیز است. در انیمیشن هم چندان اشاره ای به آن نشده است، زیرا چندان ضروری هم به نظر نمی رسد. اما اکثر حرفه ای ها از حرکت سریع مچ به یک دلیل استفاده می کنند: برای شتاب دادن. آیا حرکت سه محور شما را به یاد شلاق نمی اندازد؟ اگر حرکت سریع مچ به منزله ی نوک شلاق (یعنی دارت) باشد، دارت سریع تر حرکت خواهد کرد، و باعث می شود تا دیگر اهرم های سیستم آهسته تر حرکت کنند، در نتیجه پرتاب با نیروی کم تر و دقت بیشتری انجام خواهد شد. اما حرکت سریع مچ یک خطر هم دارد: این هم چیز دیگری است که باید کنترل شود، زیرا می تواند مشکل ساز باشد. گرچه بیشتر حرفه ای ها از این حرکت استفاده می کنند، اما من به تازه کارهایی که قادر به کنترل مچ خود نیستند توصیه نمی کنم


هدف گیری

چشم خود، دارت و هدف را در یک خط مستقیم قرار دهید. بر روی هدف تمرکز کنید، و نه بر روی دارت، و یا دختر و یا پسر زیبایی که دارد وارد سالن می شود. بر روی امتیازی که می خواهید تمرکز کنید، یا هر طور که دوست دارید: اما فقط هدف گیری کنید. بیشتر دارت بازها می توانند بطور طبیعی بر روی هدف تمرکز دهند، اما بعضی تازه کارها در ابتدا نمی توانند. این یک باید است و به آن عمل کنید.


حرکت دست به عقب

این کار را حتماً انجام دهید، اما نه با سرعت. بعضی از تازه کارها نگرانند که این عمل تمرکزشان را کم کند، اما با تمرین می توان بر آن غلبه نمود. تنها فقط چند دارت باز موفق وجود دارند که نیازی به این حرکت ندارند، اما این یک باید برای 99 درصد از ماها می باشد. این که دست خود را تا چه حد به عقب ببرید یک انتخاب شخصی است، اما خوب است که دست خود را حداقل قدری عقب ببرید. دست خود را آنقدر عقب ببرید تا در مکانی که برایتان راحت است قرار گیرد. برای پرهیز از برخورد با بینی تان، دست خود را از جهت زیر چانه و یا کنار گونه خود حرکت دهید، که البته بستگی به تکنیک شخصی شما دارد. یک اشتباه عمومی این است که دست خود را به اندازه کافی به عقب نبریم تا کنترل را از دست ندهیم، اما این منجر به از دست دادن شتاب و دقت خواهد شد. بهتر است که تمرین بیشتری کنید تا این که مبادرت به راه های ساده کنید.


شتاب

آنقدرها هم که فکر می کنید حیاتی نمی باشد. آن را بطور طبیعی انجام دهید، نه خیلی سریع و نه با نیروی زیاد. با نرمی و در یک حرکت مداوم انجام دهید. فراموش نکنید که آرنج باید به بالا بیاید. اگر از حرکت سریع مچ استفاده می کنید، دست شما به جلو می رود و در امتداد بازو و در خط مستقیم قرار خواهد گرفت.


رها کردن

همچنان که در بالا ذکر شد، این عمل در یک پرتاب صحیح بطور طبیعی انجام می گیرد و مشکل خاصی نیست. اما اگر شما با لحظه رها کردن مشکل دارید، احتمالاً دچار یک خطای تکنیکی شده اید، یا آرنج خود را بالا نمیبرید و یا در مسیر مستقیم پرتاب نمی کنید. این یک لحظه حساس برای حرکت سریع مچ می باشد. دست باید در زاویه صحیحی نسبت به ساعد قرار گیرد. اگر زاویه صحیح نباشد، نوک دارت در هنگام رها شدن به سمت پائین متمایل خواهد شد، و به این مطلب در قسمت "دارت" در قسمت آخر این جزوه اشاره کرده ایم.


پرتاب مستقیم

این بسیار مهم است. مثال تفنگ را به خاطر آورید. بهترین پرتاب مستقیم این است که دست شما در جهت هدف مورد نظر قرار گرفته باشد. یک نمونه بارز خطا این است که بازوی شما در هنگام رها کردن دارت پائین افتد. بازوی خود را مستقیم و قدری هم متمایل به بالا نگاه دارید، همچنان که در انیمیشن می بینید. این انیمیشن حس پرتاب مستقیم را به شما خواهد داد.


دارت

مقصود نهایی ما اینجاست. فراموش نکنید که دارت را در مسیر منحنی سهمی هدایت کنید. به زبان هندسی، دارت باید مماس با تقاطع دست شما و منحنی حرکت کند (با سرعت مطلوب). نیازی نیست که از پرتاب خود فیلمبرداری کنید تا سهمی خود را بر روی تلویزیون مشاهده کنید، این کار را می توانید بطور طبیعی انجام دهید (شاید تا کنون پرتاب سنگ و شکار حیوانات برای غذا را تجربه کرده باشید). توجه خود را به مطالب زیر معطوف نمایید: نوک دارت در هنگام هدف گیری باید متمایل به بالا باشد. این زاویه را در هنگام عقب کشیدن دست بیشتر کنید، و سپس زاویه را در هنگام شتاب دادن و بطور ثابت کاهش دهید. دارت هنگام رها شدن پرواز افقی خواهد داشت، اما نوک آن هنوز قدری متمایل به بالاست. یک دارت در هر شرایطی وقتی که نوکش متمایل به پایین باشد بسیار بد است. این یکی دیگر از نبایدهاست.


تقریباً دارتِ هر تازه کاری بطور قابل ملاحظه ای گیج می رود. اما دارت افراد حرفه ای به ندرت گیج می رود. گیج رفتن می تواند به دلایل زیر باشد:

  • دارت در مسیری به غیر از سهمی شتاب گرفته است
  • ممکن است که بدنه دارت استاندارهای لازم آیرودینامیکی را نداشته باشد. بهتر است برای شروع از دارت های استاندارد و با اندازه متوسط استفاده کنید
  • ممکن است که بازوی شما در هنگام پرتاب درست قرار نگرفته است
  • به احتمال زیاد: نوک دارت در هنگام پرتاب به سمت پایین بوده است
  • به احتمال کم: نوک دارت به مقدار زیاد به سمت بالا بوده است

نحوه گرفتن

دارت را در کف دست خود قرار دهید. سپس مرکز ثقل آن را پیدا کنید. اکنون دارت را با شست خود به طرف نوک انگشتان بغلطانید. شست خود را قدری در پشت مرکز ثقل قرار دهید، و آن را با هر تعداد انگشت که می خواهید نگاه دارید، و بازوی خود را در حالت هدف گیری قرار دهید.
گرفتن شما باید محکم باشد، اما نه طوری که به عضلات انگشتانتان فشار آورید. اگر انگشتانتان بخاطر فشار سفید می شود و یا برآمدگی های دارت در نوک انگشتانتان فرو می رود، فشار بیش از اندازه است. چنین فشاری باعث می شود تا در هنگام رها کردن دارت دچار مشکل شوید، چنین فشاری مقبول نیست. بازی دارت بازی لمس است و نه فشار. فقط طوری به دارت فشار آورید که از دستتان لیز نخور، و طوری فشار دهید که در هنگام شتاب دادن بر روی آن کنترل داشته باشید. غالباً دارت را محکم نگاه می دارند تا شُل.
حد اقل سه انگشت (شست و دو انگشت)، حد اکثر پنج انگشت. تمام انگشتان باید بر بارل دارت و یا نوک آن مماس باشند، و نه بر بدنه آن. دو انگشت (شست و یک انگشت) کنترل خوبی حاصل نمی کند، لذا حد اقل سه انگشت. با انگشتان بیشتر می ;توان کنترل و لمس بهتری در هنگام شتاب دادن بر روی دارت داشت، اما رها کردن دارت مشکل تر خواهد شد زیرا انگشتان بیشتری باید با هم هماهنگ شوند. هماهنگی انگشتان در هنگام رها کردن یک نکته ی کلیدی در نحوه گرفتن می باشد. باید اطمینان حاصل کرد که هیچ انگشتی در هنگام رها کردن دارت در لحظه ی آخر ضربه ی منحرف کننده ای به دارت نخواهد زد.هر نوع گرفتن را بر روی هر مدل بارل نمی توان بکار گرفت. واضح است که هرچه طول بارل بیشتر باشد، انگشتان بیشتری نیاز است، در حالی که برای بارل های کوتاه تر انگشتان کمتری نیاز است (خُب، این هم یک دلیل ساده). نه تنها باید نحوه گرفتن مناسب دارت خود را پیدا کنید، بلکه باید از بارل ی مناسب هم استفاده نمایید. این ها هر دو البته به یکدیگر وابسته هستند. که این هم به راحت بودن خود فرد بستگی دارد.
شتان آزاد خود چه خواهید کرد؟ بهترین راه این است که آن ها را دور نگاه دارید، و یا به همان حالت دیگر انگشتان بگیرید. کار درستی نیست که دارت را با چهار انگشت بگیرید (شست و سه انگشت) و انگشت کوچک هم به کف دست جمع شود مانند مشت کرد. این باعث می شود تا به عضلات دیگر انگشتان فشار وارد شود و رها کردن دارت را دچار مشکل می کند. این باعث می شود تا دارت در هنگام رها شدن ضربه ی انحرافی بخورد، و نوک دارت هم به سمت پائین منحرف می شود، که حالت مطلوبی برای کار ما نمی باشد. برای نشان دادن حالت های مختلف گرفتن دارت، به چند نمونه حرفه ای نگاهی می اندازیم. دقت داشته باشید که نحوه ی گرفتن بستگی به شکل بارل دارت هم دارد. مدل مداد فیلیپ تِیلوُر دارت را مانند مداد می گیرد. این مدل گرفتن می تواند خوب و یا بد باشد که بستگی به این دارد که دارت از مسیر منحرف نشود. گرفتن مانند مداد دومین نوع گرفتن مرسوم در بین گرفتن ها می باشد. این مستلزم این است که دارت بارلی باریک داشته باشد، مانند آن که فیلیپ استفاده می کند.


هنگام پرتاب

فقط یک نحوه صحیح ایستادن در هنگام پرتاب وجود دارد: پای راست (چپ برای چپ دست ها) در جلو قرار می گیرد. به نحوه صحیح ایستادن در تصویر دقت کنید. ما در چنین حالتی در موقعیت هدف گیری قرار می گیریم. در هنگام هدف گیری، هدف، دارت و چشم در یک خط قرار می گیرند. سعی کنید که سه اهرم دست در هنگام پرتاب در یک صفحه قرار گیرند. چنین حالتی میزان خطا را کم خواهد کرد زیرا از حرکات جانبی دست به اطراف جلوگیری می کند. زیرا در چنین شرایطی به سهولت متوجه خواهیم شد که هر دو پا در خط پرتاب قرار نگرفته اند. چنین حالتی ممکن است راحت باشد اما برای کار ما مناسب نمی باشد. در یک ایستادن مطلوب، شانه و صفحه دارت یک زاویه 90 درجه را تشکیل می دهند. به همین نحو هم پای جلو و عقب در یک خط قرار خواهند داشت. اکثر مردم چنین حالتی را خسته کننده و یا غیر ممکن می دانند.
اما باید یک راه مصالحه برایش پیدا کنیم. زاویه شانه بیان گر نحوه ی ایستادن است. سعی کنید به زاویه 90 درجه ی کامل نزدیک شوید، اما نه به قیمت معذب بودن. زاویه درست از حدود 50 تا 80 درجه شروع می شود. به زاویه دقیق رسیدن بستگی به تلاش شما دارد. زاویه پا زاویه پا با زاویه شانه هماهنگ خواهد بود، در غیر این صورت بر زمین خواهید افتاد. تعادل لازم است که در هنگام هر پرتاب تعادل کامل خود را حفظ کنید. نگاه داشتن تعادل برای تازه کارها دشوار خواهد بود، و مجبور می شوند تا با زاویه پائین و خم شدن زیاد به جلو پرتاب کنند. توزیع وزن بیشتر وزن شما بر روی پای جلو خواهد بود (پای ایستاده)، در حالی که پای عقب (پای تعادل) وزن کافی برای تعادل کامل شما را خواهد گرفت.
به خاطر داشته باشید که، مهم نیست که چه توزیع وزنی بر روی پاهای خود به کار خواهید گرفت، مهم این است که به تعادل کاملی برسید. با پای جلوی خود نَپَرید، آن پا همیشه باید بر روی زمین مستقر بماند. به جلو خم شدن هرچه بیشتر به جلو خم شوید، به تخته نزدیک تر خواهید بود (شاید به همین خاطر خم می شویم)، اما این عمل پرتاب شما ناپایدار خواهد کرد. اگر بیش از حد به جلو خم شوید دچار کمر درد جدی خواهید شد، خصوصاً وقتی که پرتاب شما با حرکت شدید لگن همراه باشد. سعی کنید برای سلامت خود خردمندانه به جلو خم شوید. بیشتر افراد حرفه ;ای توانسته اند نقطه تعادل مناسبی برای خود پیدا کنند، و شما هم باید نقطه تعادل مناسب خود را پیدا کنید. برای روشن شدن در مورد مشکلات کمر در این رابطه می توانید با باب اَندرسون تماس بگیرید. تعادل پای تعادلی شما می تواند نقشی در این رابطه بازی کند. بالا بردن پا در هنگام پرتاب توصیه نمی شود، گرچه بعضی از افراد حرفه ای پای خود را بلند می کنند، اما این افراد حرفه ای به چنان تعادل بی نقصی دست یافته اند که می توانند تعادل خود را حتی با یک پا هم بر قرار کنند. هرگز هنگام پرتاب پرش نکنید . دو پا بر زمین نه تنها از قوانین بازی بیلیارد می باشد، بلکه در مورد بازی دارت هم توصیه می شود. پای تعادلی شما نباید کامل بر روی زمین قرار بگیرد (برای تازه کارها اشکالی ندارد)، فقط انگشت های پا باید زمین را لمس کند.
تنه نحوه ی ایستادن شما باید طوری باشد که تنه شما در هنگام پرتاب به هیچ وجه تکان نخورد. مفاصل ثابت شانه در فصل 1 را به یاد آورید. کمر خود و ستون فقرات را صاف نگاه دارید. بدن شما باید تحت فشار اما دست شما باید راحت باشد. خلاصه، نحوه ی ایستادن کم زحمت ترین ولی در عین حال مهمترین موضوع می باشد. با حالت خم شده به جلو شروع نکنید، زیرا همه اصول تکنیکی برهم خواهد خورد، و به زودی دچار مشکل می شوید.